การประเมินความรู้และเจตคติต่อการใช้ผลิตภัณฑ์จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออกของประชาชน ตำบลบางขนุน อำเภอบางกรวย จังหวันนทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา เพื่อศึกษา 1) ประเมินผล ความรู้ และเจตคติของประชาชน ตำบลบางขนุนอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ต่อการใช้ผลิตภัณฑ์จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออก 2) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางชีวะสังคม ต่อการใช้ผลิตภัณฑ์จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออก 3) ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้และเจตคติของประชาชนกับการใช้ผลิตภัณฑ์ จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออก กลุ่มตัวอย่าง คือ ประชาชนตำบลบางขนุน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี รวม 186 คน เครื่องมือคือ แบบสอบถาม วิเคราะห์โดยแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบความสัมพันธ์ ไครสแควร์ สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณ และแบบสัมภาษณ์ คณะกรรมการหมู่บ้าน 8 คน โดยวิเคราะห์เนื้อหาจากการสัมภาษณ์ การตีความ การสร้างข้อสรุปแบบอุปนัย และการพรรณนา ผลการวิจัย พบว่า 1) ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันไข้เลือดออกและการใช้สมุนไพรป้องกันไข้เลือดออก ส่วนใหญ่มีความรู้ระดับสูง ร้อยละ 83.87 เจตคติต่อการใช้สมุนไพรป้องกันไข้เลือดออกระดับปานกลาง ร้อยละ 50.54 ระดับสูง ร้อยละ 40.86 พฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออก ส่วนใหญ่มีการใช้ปานกลาง ร้อยละ 47.31, 2) ความสัมพันธ์ระหว่าง อายุ และอาชีพ มีความสัมพันธ์กับการนำผลิตภัณฑ์จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออก อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ ≤ 0.05 และ 3) ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันไข้เลือดออก และ ความรู้เกี่ยวกับการใช้สมุนไพรป้องกันยุง มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการใช้ผลิตภัณฑ์จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออก r= 0.012 อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ และความสัมพันธ์ ระหว่างเจตคติของการใช้สมุนไพรป้องกันยุง กับการใช้ผลิตภัณฑ์จากตะไคร้หอมป้องกันไข้เลือดออก พบความสัมพันธ์ทางบวก r= 0.386 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ ≤ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสารวิชาการผลประโยชน์แห่งชาติ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License วารสารอนุญาตให้มีการเข้าถึงหรือเผยแพร่งานทางวิชาการได้โดยไม่มีค่าใช้จ่ายหรือมีการลงทะเบียน เพื่อเป็นการสนับสนุนการแลกเปลี่ยนความรู้ ขอบข่ายครอบคลุมงานวิชาการด้านภูมิรัฐศาสตร์ ภูมิเศรษฐศาสตร์ และนวัตกรรมผู้ใช้สามารถแบ่งปัน คัดลอก และกระจายข้อมูลทั้งหมดที่ตีพิมพ์ใน วารสารวิชาการผลประโยชน์แห่งชาติ ในรูปแบบหรือสื่อใดก็ตามตามเงื่อนไขต่อไปนี้:
การอ้างอิง — อนุญาตให้นำผลงานไปใช้ ทำซ้ำ แจกจ่าย หรือดัดแปลงงานนั้นได้ แต่ต้องให้เครดิตที่มาของเจ้าของผลงานนั้น ซึ่งถ้ามีการใช้ผลงานนั้นโดยไม่มีเครดิตชื่อเจ้าของผลงานกำกับ จะต้องทำการขอนุญาตเจ้าของผลงานก่อน
ไม่ใช้เพื่อการค้า — อนุญาตให้นำผลงานไปใช้ ทำซ้ำ แจกจ่าย หรือดัดแปลงงานนั้นได้ แต่ไม่สามารถใช้ผลงานหรือบทความเพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าได้
ไม่สามารถดัดแปลง — อนุญาตให้นำผลงานไปใช้ ทำซ้ำ แจกจ่าย ผลงานชิ้นนั้นได้ แต่ห้ามดัดแปลงงาน เว้นแต่ว่าจะได้รับการอนุญาตจากเจ้าของผลงานก่อน
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมโรค. (2561). รายงานพยากรณ์โรคไข้เลือดออกปี พ.ศ.2562. กระทรวงสาธารณสุข.
กฤษฎา คงคุณากรกุล. (2558). การวิจัยตลาดเพื่อศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภคสำหรับพัฒนาผลิตภัณฑ์ป้องกันยุงรูปแบบใหม่.สำนักงานวิทยทรัพยากรจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.สืบค้นเมื่อ 10 พฤษภาคม 2562, จาก https://www.car.chula.ac.th/display7.php?bib=b2123632
จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย. (2549). จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพฯ: แอคทีฟ พริ้นท์.
ชมพูนุช อินทศรี, ภัคจิรา สาระวงษ์, อโนทัย ผลิตนนท์เกียรติ และดวงใจ เอี่ยมจ้อย (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการป้องกันโรคไข้เลือดออกของประชาชนในชุมชนบ้านคลองบางนา ตำบลศีรษะจระเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิทยาลัยเทคโน.มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีที่ 3 มกราคม - มิถุนายน (หน้า 43-51).
นนทรี สัจจาธรรม. (2557). พฤติกรรมศาสตร์สาธารณสุข. นนทบุรี: จตุพรดีไซน์.
ปรีดาศักดิ์ หนูแก้ว วิทยา ผ่องแผ้ว และ กีรติ สวยสมเรียบ. (2554). พฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกของประชาชนตำบลชัยพร อำเภอบึงกาฬ จังหวัดหนองคาย. วารสาร สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 6 ขอนแก่น ปีที่ 18 กุมภาพันธ์ - พฤษภาคม (หน้า 47-55).
ภูนรินทร์ สีกดุ และ คณะ. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมของผู้นำชุมชน ในการป้องกันและควบคมโรคไข้เลือดออก. JOURNAL OF NAKHONRATCHASIMA COLLEGE Vol.11. May – August (p.74-84).
สิน พันธุ์พินิจ. (2551). เทคนิคการวิจัยทางสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์
สมเกียรติยศ วรเดช ปุญญพัฒน์ ไชยเมล เรณู สะแหล และยุวดี กองมี. (2558). ปัจจัยทีมีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมการใช้สมุนไพร ในการดูแลตนเองของอาสาสมัครประจำหมู่บ้าน อําเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง. วารสารวิชาการสาธารณสุข, ปีที 24 ฉบับที 1 (หน้า 50-59). สำนักระบาดวิทยา. (2561). สถานการณ์โรคไข้เลือดออกในประเทศไทย 2556-2561, ข้อมูลจากระบบรายงานการเฝ้าระวังโรค 506. สำนักระบาดวิทยา.
สุนีย์ จันทร์สกาว และ คณะ. (2555). โครงการวิจัยการพัฒนาผลิตภัณฑ์ไล่ยุงจากน้ำมันตะไคร้ต้น. ศูนย์วิจัยสมุนไพรภาคเหนือ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อักษร สวัสดี. (2542). ความรู้ความเข้าใจและความตระหนักในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย : กรณีศึกษาในเขตบางกะปิ กรุงเทพฯ. ภาคนิพนธ์ศิลปศาสตร์ มหาบัณฑิต สาขาพัฒนาสังคม, คณะพัฒนาสังคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Ansari, M.A. and Razdan, R.K. 1995. Relative efficacy of various oils in repelling mosquitoes. lndian Journal of Malariology. 32(3): 104-111.
George, D., & Mallery, P. (2003). SPSS for Windows step by step: A simple guide and reference. 4th ed. Boston: Allyn & Bacon. Hair, J., Anderson, R., Tatham, R., & Black.
Gibson, James L., John M. Ivancevich, and James H. Donnelly. (2000). Organization: Behavior, Structure, Process. 10th ed. Boston: Mc Gran-Hill.
Navid, J.S. (2012). An Introduction to Psychology. 4thed. Conection: WADSWORTH CENGAGE Learning.
Rudma, L. 2011. Implicit Measures for Social and Personality Psychology. London: SAGE.
