การวัดเทียบศักยภาพด้านการรบและอุตสาหกรรม: กรณีศึกษาโครงการพัฒนาจรวดภายในประเทศของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาขีดความสามารถด้านการรบและศักยภาพทางอุตสาหกรรมของโครงการพัฒนาจรวดในประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และประเมินผลกระทบเชิงยุทธศาสตร์ต่อความมั่นคงในระดับภูมิภาค รวมทั้งเสนอแนวทางการรับมือและการพัฒนาของประเทศไทยด้วย การศึกษาใช้กรอบวิเคราะห์ "แกน X และ Y" ในสองมิติ ซึ่งวัดขีดความสามารถด้านการรบจากปัจจัย 5 ประการ ได้แก่ ระยะยิง หัวรบ ความแม่นยำ ความคล่องตัว และการยิงต่อเนื่อง และขีดความสามารถทางอุตสาหกรรมโดยใช้แนวคิด "บันไดการผลิต" เพื่อสะท้อนระดับความก้าวหน้าของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ การวิเคราะห์นี้ได้จัดทำฉากทัศน์ของโครงการจรวดออกเป็น 4 ฉากทัศน์ ได้แก่ โครงการที่เป็นภัยคุกคามยุทธศาสตร์สูงสุด โครงการพัฒนาได้ไม่เต็มที่ โครงการที่พึ่งพาเทคโนโลยีต่างชาติ และโครงการความเสี่ยงต่ำ พร้อมเสนอแนวทางการรับมือในแต่ละกรณี ผลการวิเคราะห์พบว่าโครงการพัฒนาจรวดในประเทศเหล่านี้บางโครงการส่งผลกระทบสำคัญต่อความมั่นคงและการพัฒนาอุตสาหกรรมในภูมิภาค เช่น โครงการจรวด R-HAN 122 ของอินโดนีเซีย และโครงการจรวด Blue Spear ของสิงคโปร์ที่สะท้อนถึงศักยภาพการพัฒนาภายในประเทศในระดับสูง ซึ่งอาจก่อให้เกิดภัยคุกคามในกรณีที่ความสัมพันธ์
ระหว่างประเทศมีปัญหา ขณะที่โครงการที่พึ่งพาเทคโนโลยีต่างชาติ หรือโครงการที่ยังพัฒนาได้ไม่เต็มที่ ยังคงมีข้อจำกัดในการพึ่งพาตนเอง แต่ยังสร้างผลกระทบเชิงยุทธศาสตร์ได้ในหลายมิติ ผลการศึกษาชี้ว่า ประเทศไทย
ควรประเมินโครงการเหล่านี้ในมิติที่กว้างกว่าแค่การตอบสนองภัยคุกคามทางทหาร เช่น การสร้างพันธมิตรเชิงยุทธศาสตร์ การร่วมมือพัฒนากับอินโดนีเซีย หรือการรับถ่ายทอดเทคโนโลยีจากสิงคโปร์และอิสราเอล เพื่อเสริมสร้างศักยภาพเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม การพัฒนาระบบป้องกันภัยทางอากาศ หรือการโจมตีทางไซเบอร์ อาจเป็นแนวทางสร้างดุลอำนาจในภูมิภาคได้ ดังนั้น งานวิจัยนี้ไม่ได้มองโครงการพัฒนาจรวดเป็นเพียงภัยคุกคามทางการทหาร แต่ยังเป็นโอกาสในการส่งเสริมเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม และบทบาทของไทยในภูมิภาค โดยเน้นการสร้างพันธมิตรและลดความตึงเครียดระหว่างประเทศ พร้อมกำหนดนโยบายที่ตอบสนองต่อความท้าทายอย่างรอบด้าน